|
Wat vooraf ging.
Donderdag 26 april 2007 hebben
we onze Rottweiler Boda opgehaald bij de fokker.
Hij was op 2 dagen na 8 weken en
vanaf het eerste moment een
schatje. Vooral zijn loopje. Hij
huppelde zo leuk en dat werkte
altijd een beetje op je
lachspieren.
Boda werd ouder en groter en het
leuke loopje begon te veranderen
in zwabberen. Ik vertrouwde het
een hele tijd niet zo maar dacht
dat dit nog was omdat hij nog zo
jong was. Hij had verder geen
pijn en dat loopje hoorde dus
een beetje
bij Boda.
Hij heeft vanaf de eerste dag
dat we hem hadden, nooit graag aan de
lijn gelopen. Uit zichzelf
opstaan als we de deur uitgingen
deed hij ook niet. We moesten
hem altijd aansporen om mee te
gaan en overeind helpen. Toen
dachten we nog dat hij gewoon
lui was maar achteraf gezien
zijn dit toch al wel voortekenen
geweest van zijn HD.
Begin oktober 2007 begon Boda een
beetje stijf te worden bij het
opstaan. Als hij met
andere honden speelde, liepen ze
allemaal harder dan hij en hij
gaf het al heel snel op. Rennen was
niets voor hem, hij keek liever.
In deze tijd begonnen we ook te
merken dat hij af en toe wel
eens jankte bij het opstaan en
zwakker op zijn achterpoten ging
staan. Hij werd snel onderuit
gelopen door honden van zijn
formaat en op een natte
straat wilde zijn poten nog wel
eens wegglijden. Net of hij geen
grip meer had.
9 November 2007 lag ik op de vloerbedekking met Bo
te spelen. Hij stond helemaal
over mij heen en ineens begonnen
alle vier zijn poten zijdelings
weg te glijden en hij plofte
wijdbeens
over me heen. Omdat hij
niet zelf overeind kon komen en behoorlijk piepte van de
pijn, hebben we dezelfde dag nog
een afspraak gemaakt met de
Dierenarts.
 Er zijn foto's gemaakt en de
uitslag was Ernstige HD.
In één voorpoot zat wat speling
in het gewricht en de speling
tussen de kniegewrichten zag er
ook niet normaal uit. Dat liep
ongelijkmatig.
Het advies van onze DA was om zo
snel mogelijk te zorgen voor een
goede spieropbouw om op die
manier de heupen misschien nog
naar elkaar toe te kunnen
drukken of in elk geval de
nodige stevigheid te geven. Dit
met behulp van
Anaboleninjecties, pijnstillende
medicatie en Glucosamine.
Op aanraden van de Fokker zijn
we met haar ook nog mee geweest
naar haar DA voor een second
opinion. Die arts heeft de
foto's ook bekeken en vond het
er niet erg zorgwekkend uitzien.
Haar opinie was: Bij jonge
honden is nog geen HD vast
te stellen. Ze zag ook een
geringe mate van groeipijn op de
foto en adviseerde een
spieropbouwende therapie.
Wij hebben hier heel goed over
nagedacht en zijn toch voor de
Anabolen gegaan. Boda had pijn
en in de laatste weken was zijn
bespiering ook aan het afnemen
en we waren bang dat alleen een
bewegingstherapie niet de
gewenste resultaten zou
opleveren op korte termijn.
21 November 2007 heeft
Boda zijn eerste
Anaboleninjectie gehad. We
moesten veel korte rechtlijnige
stukjes met hem lopen en een
aantal weken ging dat goed.
24 december 2007 kreeg Bo
zijn tweede Anaboleninjectie en
de DA was super tevreden. Zijn
spieropbouw ging heel goed en
hij liep een stuk beter
maar......de pijnklachten bleven
wisselend. Soms heel erg en soms
een stuk minder maar nooit
helemaal pijnvrij.
------------------------------
De afgelopen week (week 1/2008)
is het niet meer om aan te zien.
Hij komt na een kort rondje bos
of aan de lijn lopen, piepend
thuis en dat wordt steeds erger.
7 januari 2008: Boda
heeft veel pijn en we zijn
vandaag naar Dr. Bakkenes
geweest voor nieuwe foto's.
Uitslag: 1 Heupkom en kop is nog
goed en de tweede vertoont al
artrosevorming.
Door pijn bij lichamelijk
onderzoek in combinatie met
onrustig bot op de
röntgenfoto's, vermoedt de DA
LPC in beide voorpoten. Dit moet later worden
onderzocht.
Het advies voor nu luidt, zo
snel mogelijk de heupen opereren
door middel van een
bekkenkanteling.
Eén heup is nog gaaf en deze
wordt als eerste behandelt zodat
hier ook geen artrose in
ontstaat. Na 6 weken de andere
heup en daarna onderzoek naar de
voorpoten.
9 januari:
Om 10 uur heb ik Boda
weggebracht voor de operatie.
De operatie is goed gegaan. Hij
ligt nog aan een infuus en
morgen om 10 uur mag ik nog een
keer bellen hoe laat we hem
kunnen halen.
10 januari:
Vanmorgen konden we Bo ophalen.
Hij loopt verbazingwekkend goed.
Als hij niet kaal zou zijn, zou
je niet eens zien dat hij
geholpen was. Dr.Bakkenes stond er
zelf ook behoorlijk van te
kijken en was dik tevreden.
De aansluiting in de geopereerde
heup is nog niet helemaal in
orde maar dat komt omdat de
spieren nogal wat te lijden
hebben gehad tijdens de
operatie. Dat moet na een paar
weken alweer een stuk beter zijn
en tenslotte helemaal goed
komen.
De heup is op 3 plaatsen
doorgezaagd en er is boven de
kom een plaatje ingeschroefd met
een hoek van ongeveer 300.
(Klik hier
voor de foto's voor en na de
operaties).
Hij heeft 3 wonden. Een grote op
zijn heup, een kleinere op zijn
bil naast de staart en een
kleintje in de lies.
We hebben voor 5 dagen
antibiotica meegekregen en hij
moet zijn Rymadill en
Glucosamine ook door blijven
gebruiken.
Hij ligt gelukkig veel te slapen
vandaag. Het is alleen wel een
beetje eng om te zien dat hij
net zo makkelijk op zijn
geopereerde kant gaat liggen dan
op zijn goede kant. Maar ja, dat
ligt misschien ook wel lekker?
Tot zover valt het dus voor 100%
mee allemaal.
Hij heeft vanavond flink gegeten
en een plasje gedaan rond 6 uur.
Voor de nacht wilde hij er niet
meer uit maar heeft toch
doorgeslapen.
11 januari: Het gaat
boven verwachting goed met Bo.
De nacht is heel rustig gegaan
en we hebben hem niet gehoord.
Hij heeft geen kap meegekregen.
Op af en toe een beetje likken
na, laat hij zijn wonden netjes
met rust. De wonden ziet er mooi
uit en zijn niet dik of rood.
Vanmorgen vroeg heeft hij een
plasje gedaan en zijn pillen
gehad. Hij tilde tijdens het
plassen zijn goede poot een
stukje op en stond dus volledig
op zijn zieke poot. Ik was blij
dat hij klaar want want dat
lijkt me niet al te best.
We merken niet dat hij pijn
heeft en hij kan nu ook zelf
opstaan zonder te piepen wat hij
voor de operatie bijna niet meer
kon. In elk geval loopt hij al
beter dan vóór de operatie
terwijl hij net 2 dagen geleden
geholpen is.
Hij ligt veel op de geopereerde
kant en daar heb ik de DA over
gebeld. Het schijnt geen kwaad
te kunnen maar dat is wel een
beetje akelig om te zien.
Hij slaapt heel veel maar zodra
je bij hem in de buurt komt,
wordt hij wakker en begint z'n
staartje weer te kwispelen.
Dus....ik stoor hem maar niet
teveel anders wordt hij wakker
en wil hij gelijk weer aan de
wandel.
12 januari: Het gaat nog
steeds heel goed. Tot nu toe
lijkt hij geen enkele last van
zijn poot te hebben en we hebben
hem nog niet één keer horen
piepen van pijn. Hij kan nog
steeds goed opstaan en dat is
echt een hele vooruitgang. Zelf
denk ik dat de poot waaraan hij
nu geholpen is, ook de meeste
pijn op heeft geleverd vóór de
operatie. Als hij plast, staat
hij steevast op de geopereerde
poot en hij ligt er ook nog
regelmatig op te slapen.
De wonden blijven er mooi
uitzien. De wond bij zijn staart
heeft af en toe nog wat
wondvocht maar daar waren we al
voor gewaarschuwd. Dat schijnt
ook normaal te zijn en hij kan
er zelf goed bij om ze schoon te
houden.
Vanmorgen en vanmiddag ben ik
met Boris naar het bos geweest
en daar was Boda het dus
helemaal niet mee eens. Martin
is bij hem gebleven maar hij was
toch behoorlijk onrustig.
Jammer, want hij zal de
aankomende maanden toch echt nog
niet mee kunnen.
13 januari: Het blijft
prima gaan er er zijn niet veel
veranderingen. Het wordt wel
steeds moeilijker hem rustig te
houden nu hij geen pijn meer
heeft.
15 januari: Niet veel
veranderingen. Het gaat gewoon
heel goed en hij blijft lekker
pijnvrij. De wonden houdt hij
zelf goed schoon en die zien er
prima uit.
Als het zo blijft gaan valt er
even weinig te melden.
24 januari moeten de hechtingen
eruit en dan krijgen we een
loopschema mee om weer op te
bouwen.
16 januari: Vandaag heeft
hij zijn laatste Antibiotica
gehad. De wond naast zijn staart
is nog steeds niet helemaal
droog maar blijft er wel schoon
uitzien. Daar waren we al voor
gewaarschuwd maar nu zijn pillen
op zijn zal ik dat toch even
extra in de gaten houden.
Gisteravond kwam Martin uit zijn
werk en in een onbewaakt
ogenblik sprong Bo op de bank.
Niet normáál natuurlijk maar met
een aanloop. Hij gleed door naar
achteren en gaf ff een gil. Dan
staat het zweet wel even op je
rug hoor. :-( We hebben hem eraf
getild en hij had gelukkig geen
last bij het staan en liep zelf
naar de gang. Daar is hij de
hele avond rustig blijven
liggen. Hij lijkt er gelukkig
niets aan overgehouden te
hebben.
Het is wel een teken dat de
operatie goed gegaan is. De
laatste dagen voor hij geholpen
was, kwam hij niet meer zomaar
op de bank zonder eerst een
tijdje te staan balanceren en nu
had hij er geen enkele moeite
mee.
Het wordt steeds moeilijker hem
kalm te houden. Hij gaat zich
vervelen en van alles zoeken om
maar bezig te zijn. Hij ziet er
ook echt zielig uit. Oortjes
langs zijn kop en zo verveeld
liggen piepen en zuchten.
Ik zal blij zijn als we volgende
week bij de DA zijn geweest en
we een loopschema krijgen. Al
zijn het maar hele korte
stukjes, dan heeft hij tenminste
weer een beetje afleiding.
18 januari: Er is weinig
te melden. De wond naast zijn
staart wil nog niet helemaal
dicht. Als hij staat te
kwispelen zie je dat ook aan die
wond trekken dus waarschijnlijk
gaat dat nog wel even duren. Hij
heeft er verder geen last van en
het is niet ontstoken maar lekt nog
wel af en toe een druppeltje
bloederig wondvocht.
Voor de rest blijft hij het
geweldig doen. Gisteravond lag
hij languit in zijn mand met
zijn nagels langs de randen te
krabben. Op een gegeven moment
wil hij met zijn achterpoten
afzetten en dat was pijnlijk.
Hij was er nogal van geschrokken
en heeft de rest van de avond
zijn gemak gehouden.
20 januari: Hij was
vandaag af en toe een beetje
stijf bij het opstaan.
21 januari: Vannacht
heeft hij voor de 2de keer deze
week, een paar keer in huis
gepoept. Diarree als water. Hij
begon de nacht van donderdag op
vrijdag. Ik dacht eerst dat het
een reactie was op de
Antibiotica die hij niet meer
kreeg. 's Avonds was alles weer
in orde.
Gisteravond liet ik hem eruit en
had hij nog een normale hoop en
vannacht om 3 uur én rond half 5
was het weer prijs. Een
behoorlijke lading diarree in
huis dus ik was lekker vroeg
mijn bed uit. :-) In het bos
heerst het en misschien dat
Boris een virusje meegenomen
heeft?
Rikky en Boris hebben nergens
last van en ze hebben
alledrie hetzelfde gegeten. Ik
hou het nog even in de gaten.
Hij drinkt goed en doet verder
niet ziek aan.
22 januari:
 De diarree is
over gelukkig.
De wond bij zijn staart wil maar
niet helemaal dicht. Er blijft
regelmatig wat vochtig bloed
uitkomen en soms druppelt het
zelfs een beetje als hij staat
te eten. Ik ben benieuwd of daar
de hechtingen wel uit mogen
donderdag? Het ziet er allemaal
wel heel rustig en schoon uit.
Zijn voorpoten vertrouw ik
vandaag niet zo. Hij zet de
rechter voorpoot wat vreemd neer
tijdens het lopen en als ik aan
zijn ellebogen voel, wordt hij
brommerig. Als hij zit, zie je
hem die poot ook ontzien.
Hij is nog steeds een beetje stijf bij het opstaan maar ik merk niet dat
hij daar pijn bij heeft.
24 januari:
Vanmorgen zijn de hechtingen
eruit gehaald. Ook die naast
zijn staart. Die wond staat nog
een beetje open en is ietsje dik
maar zal als alles goed gaat,
vanzelf in orde komen. De heup
zit prima in de kom en de DA was
heel erg tevreden. Hij vond hem
ook top lopen en de poot
gebruiken.
Vanaf vandaag mogen we korte
eindjes aan de lijn gaan lopen
met hem. 5 Tot 10 minuten per
keer en dat 4 tot 5 maal per
dag. Iedere week mogen we het
opvoeren met 5 minuten per
looprondje. Al een hele
vooruitgang want hij verveelde
zich de laatste dagen
behoorlijk. Je durft dan nog
niet te lopen met hem maar het
was een hele klus hem rustig te
houden. De grootste klus tot nu
toe. :-)
We hoeven niet meer terug tot 18
februari. Dan wordt de tweede
heup gedaan.
Hij was zo lief bij de DA. Hij
kwam al hevig kwispelend binnen
en liet zich prima helpen.
Daarna nam hij een brokje aan en
op weg naar de deur pieste hij
nog ff als dank in de wachtkamer. Oeps!! :-)
30 januari: De
eerste week lopen zit er alweer
op. En weer niets anders dan
goeds te melden gelukkig. De
eerste paar dagen was hij aan
het eind van zijn 10 minuten wel
moe en viel als een blok in
slaap. Nu loopt hij het op zijn
gemakkie uit. In totaal zijn we
regelmatig een klein half uurtje
weg. 5 Minuten lopen dan een
tijdje snuffelen op een veldje
in de buurt en dan weer terug.
Gaat uitstekend allemaal. Hij
mocht tot nu toe los van de lijn
met het snuffelen maar vandaag
begint hij een beetje aanstalten
te maken om te gaan rennen dus
heb ik hem maar snel weer
aangelijnd. :-)
14 februari: De
laatste 14 dagen is Boda alleen
maar vooruit gegaan. Hij is
actiever dan hij ooit geweest is
en het lijkt wel of hij zijn
hele puptijd aan het inhalen is.
;-) Zijn geopereerde poot
gebruikt hij net zoveel en soms
zelfs meer dan de andere. Het
lopen is opgevoerd naar 4x per
dag ongeveer een half uur en dan
nog een keer een korter rondje.
Hij heeft daar helemaal geen
moeite mee.
In de weekenden gaan we met hem
naar het bos. Wel een rustig
stuk anders blijft hij trekken
aan de lijn want hij wil alleen
maar spelen. Daarna is hij wel
lekker moe.
As. maandag moeten we hem
brengen voor de tweede operatie
en wordt gelijk de laatste foto
van de geopereerde heup gemaakt.
Ik ben benieuwd of die helemaal
goed geheeld is maar denk het
eigenlijk wel.
Hij gebruikt hem helemaal,
alleen bij het lopen in draf zie
je hem nog zwabberen. Dan draait
die poot wat naar buiten. Of dat
nog bijtrekt weet ik niet maar
dat is ook niet zo belangrijk.
Hij is pijnvrij en daar gingen
we voor.
We zien wel weer vreselijk op
tegen maandag. Hij is nu zo goed
en dan begin je weer opnieuw.
Maar goed, we moeten wel want in
die andere heup zit al
artrosevorming in. Zou die nu
niet geopereerd worden, zal er
over een tijdje meer artrose
ontstaan en dan is de enigste
optie nog een nieuwe heupkop.
Er is dus weinig keus en dan
maar zo snel mogelijk.
.
18
februari: Vanmorgen
hebben we Boda weggebracht voor
de tweede operatie. Hij zag het
zelf helemaal zitten en liep
gelukkig kwispelend en heel
vrolijk de praktijk binnen.
Om drie uur mochten we bellen en
alles is weer prima verlopen.
Hij heeft al geprobeerd om op te
staan maar dat wilde nog niet
lukken. Dat was ook wel te
verwachten. De vorige operatie
is pas 5½ week geleden en die
heup is nog herstellende. Morgen
om 10.20 mogen we hem ophalen en
dan horen we gelijk hoe de
andere heup hersteld is. Daar
zijn vanmorgen nog foto's van
gemaakt.
Wat ben ik blij dat het zover
vast weer achter de rug is. Nu
kunnen we gaan opbouwen zonder
het idee te hebben dat je straks
toch weer terug naar af moet.
19 februari:
Vanmorgen op half 11 hebben we
Bo opgehaald. Wat een verschil
bij de vorige keer zeg. Hij kan
bijna niet lopen en zwabbert
alle kanten op. We hadden het
wel een beetje verwacht maar als
je hem dan ziet valt het toch
behoorlijk tegen.
De wond op zijn heup ziet er
niet zo netjes uit dan de vorige
keer. Hij staat meer open tussen
de hechtdraden in en hij bloed
ook nog regelmatig. Maar goed,
het is gelukkig achter de rug.
We hebben weer voor 5 dagen
antibiotica mee gekregen en ook
de Rymadill en
de Glucosamine moet hij gewoon
in blijven nemen. Deze keer
hebben we ook een paar pilletjes
meegekregen(Vetranquil 25mg) om
hem rustig te houden als dat
nodig zou zijn. Zoals hij er nu
bij ligt, zullen we die nog niet
zo snel nodig hebben denk ik.
Het bot van de linkerheup is nog
niet helemaal dichtgegroeid maar
dat schijnt normaal te zijn na
5½ week. In totaal is zijn
achterhand wel smaller geworden
doordat het bekken een andere
stand gekregen heeft.
Zie foto's
onder.
20 februari:
Gisteravond heeft hij gegeten
als een paard. Hij is er wel bij blijven liggen omdat het
opstaan en lopen nog niet erg
wilde lukken. Hij wilde er ook
niet uit om te plassen en is zo
de nacht in gegaan.
Vanmorgen vroeg heb ik eerst Boris
uitgelaten en toen we terug
kwamen stond Boda voor de deur
te kwispelen. Wonder boven
wonder wilde hij zelfs mee om te
plassen. Een hele
opluchting want sinds hij thuis
was, had hij nog niets meer gedaan.
Het hevige likken aan zijn wond
valt nu ook wel mee en het
bloeden van de heupwond is
minder dan gisteren. Het
bloedverlies is nog niet helemáál
over maar
zolang hij stil blijft liggen
druppelt het niet meer. Alleen
als hij opstaat zie je nog wat
lekken.
De DA had ons de vorige keer en
nu ook weer, gewaarschuwd voor
de wond naast zijn staart. Die
zou nog wel een tijdje
kunnen blijven lekken. De vorige
keer was dat ook zo maar deze
keer ziet die naast zijn staart
er droger uit dan die op zijn
heup.
Als het nodig is loopt(lees
"zwabbert") Bo al een
stukje door het huis maar als
het niet hoeft, ligt hij liever
in de gang op het zeil of in
zijn mand. Het
lopen ziet er nog niet uit. Hij
zwabbert alle kanten op en heeft
er weinig benul van hoe hij die
geopereerde poot neer moet
zetten. Toch komt hij al meer én iets
beter overeind
dan gisteren.
De pijn blijft een beetje
moeilijk in te schatten. Ik heb
hem vannacht en vandaag niet
horen piepen maar een hond is
hard natuurlijk en hij zal er
ongetwijfeld veel last van
hebben.
3 Maart mogen de hechtingen
eruit. Toevallig valt dat
precies op zijn eerste
verjaardag. Dan wordt hij dus
voor de 2de keer geboren maar
dan met goede heupen. :-)
24 februari: De
laatste dagen zie je hem nog
steeds vooruit gaan wb. het
lopen. Hij zet de geopereerde
poot steeds beter neer en wordt
er ook iets sterker op.
Het gaat wel een stuk moeizamer
dan de eerste keer en dat valt
een beetje tegen. Hij is nog
snel moe en ligt uren achtereen
in zijn mand. Zelf heb ik een
beetje het idee dat hij na al
die tijd geestelijk een klein
beetje aan het afstompen is. Hij
wil het liefste met rust gelaten
worden en af en toe is hij zelfs
behoorlijk op zijn hoede en
tegen het bang zijn aan als we
in de buurt komen. :-(
Als vervelende bijkomstigheid
kan hij heel moeilijk zijn
ontlasting kwijt. En áls er wat
komt is het behoorlijk hard.
Laxerende voeding helpt niet en
vanaf gisteravond begon hij
vreselijk te gillen zodra er een
drol kwam.
Ik heb het even aangezien en heb
hem vanmorgen een klein beetje
Lactulose siroop gegeven. Dit is
eigenlijk voor mensen dus durfde
ik hem niet gelijk teveel te
geven. Het hielp niet en net zat
er een klein beetje helrood
bloed bij zijn ontlasting. Ik
heb toch de DA maar gebeld en
die Lactulose is prima maar hij
moet daar veel meer van hebben
dan ik hem had gegeven. De dosis
die ook voor mensen gebruikt
wordt mag hij ook hebben. Hij
heeft het net gehad en ik hoop
dat het er nu allemaal even
flink uitkomt. Hij heeft er zo'n
pijn van.
Zitten en opstaan gaat nog
lekker zonder pijn maar wat
zullen we blij zijn als hij over
een week weer korte stukjes naar
buiten mag. Hij heeft al zoveel
moeten missen de laatste weken
en is hard toe aan een beetje
afleiding.
25 februari:
Vannacht heeft de Lactulose
siroop gewerkt. Gelukkig is hij
alles kwijt en hij was gelijk
weer een stuk opgewekter. Goed
gegeten maar nog wel veel
slapen.
De wond op zijn heup wil maar
niet dichtgaan. Er blijft
waterig rode afscheiding
uitkomen en als hij staat of
loopt likt hij er veel aan. Als
hij rustig ligt heeft hij er
niet veel last van.
|
Zo zag de wond eruit
toen hij net geopereerd
was... |
...en zo 2 dagen geleden
en vandaag dus
nog. |
|
26 februari: Hij
heeft gisteren verder niet meer
gepoept en vanmorgen heb ik hem
weer wat Lactulose gegeven. Hij
werd vanmiddag weer sloompjes en
het zat hem echt in de weg. Je
zag dat hij wel aandrang had en
hij ging af en toe wel even
zitten, maar sprong dan snel
weer op en kneep af.
We zijn vanavond naar de DA
geweest om de wond op zijn heup
na te laten kijken. Die stond
wat ik al dacht, nog veel te ver
open. Er zitten nu 3 krammetjes
bij in en in het midden is er
een openingetje gelaten om het
overtollige vocht af te laten
vloeien. Hij heeft ook weer een
antibiotica kuur voor 6 dagen
meegekregen voor de wond.
Toen we hem bij de DA in het
gras nog even lieten lopen,
heeft hij gelukkig een hele
lading gepoept. Dat vinden we
vannacht dus niet weer in huis
en hij voelt zich weer een stuk
beter. :-)
Vanaf morgen wil ik toch gaan
proberen om hele korte stukjes
met hem te lopen om zijn darmen
een beetje in orde te krijgen.
Doordat hij deze keer zo rustig
is en ook vrij weinig wil
drinken, krijgt hij problemen
met het ontlasten waardoor hij
weer sloom wordt. Je raakt een
beetje in een cirkeltje zo. Hij
is al zo ontzettend rustig
vergeleken bij de vorige
operatie dat een rustig stukje
lopen naar mijn idee meer goed
dan kwaad doet in dit geval.
Het lopen gaat goed maar de
rechterpoot draait een beetje
vreemd naar buiten. Als hij
dicht naast je loopt, voel je af
en toe die poot gewoon tegen je
been aan. Dat zal nog wel
bijtrekken gaan als alles wat
beter genezen is.
28 februari:
Gisteren heeft hij ondanks het
laxeermiddel, weer de hele dag
zijn hoop opgehouden. Ik durfde
nog niet te gaan lopen met hem
maar hij vertikt het om het in
de tuin te doen of op het
grasrandje aan de overkant.
Plassen gaat ook maar
mondjesmaat. Vanmorgen heel
vroeg ben ik dus rustig met hem
naar een veldje ongeveer 150
meter verderop gelopen en ja
hoor, helemaal leeg. :-)
We zijn weer rustig terug
gelopen en hij heeft de rest van
de dag geslapen als een roosje.
Dat is dan denk ik beter dan dat
alles gaat ophopen en je daar
straks weer problemen mee
krijgt. Morgenochtend doe ik het
tenminste weer zo als hij zich
goed voelt.
De wond blijft in het midden nog
behoorlijk bloederig wondvocht
afscheiden maar op de plek waar
de krammen zitten, begint het te
dichten. Afwachten dus wat er
maandag van gezegd gaat worden.
Vanavond was hij even wakker en
zijn staart maakte voor het
eerst sinds een paar dagen, weer
eens overuren gelukkig.
1 maart: De
laatste 3 dagen ben ik 's
morgens naar het veldje geweest
en zijn darmen zijn een stuk
rustiger nu en hij heeft geen
laxeermiddel meer nodig. Dat is
wel heel wat waard.
De wond op zijn heup is vandaag
droger dan de afgelopen dagen.
In het midden nog steeds niet
dicht maar de zijkanten beginnen
te komen. Ik hoop dus dat
maandag de hechtingen eruit
kunnen. De wonden bij zijn
staart en lies zien er goed uit.
Hij is vanmiddag in een
onbewaakt ogenblik op ons bed
gesprongen en heeft een paar uur
liggen knorren. Hij mag daar
normaal helemaal niet komen maar
ik dorst hem er niet af te halen
want ik was bang dat hij er dan
af zou springen en das niet de
bedoeling. We hebben dus
helemaal niks gezien deze keer.
:-)
Gisteren was zijn linker
elleboog wat gezwollen en liep
hij een beetje te manken.
Vandaag is het weer normaal.
Niet dik en niet manken. De
geopereerde achterpootpoot gaat
hij ook steeds beter neerzetten
en hij lijkt met lopen nergens
last van te hebben.
3 maart: Vandaag is Boda
precies 1 jaar geworden en hij
brengt hem slapend door jammer
genoeg. :-(
Vanmorgen moesten de hechtingen
eruit maar omdat de wond in het
midden nog erg openstond, zijn
de 3 krammen die er afgelopen
dinsdag bij zijn gezet, blijven
zitten. En ja hoor, het hele
middenstuk sprong toch weer open en
hij heeft nu een openstaande
wond van ongeveer 5 cm lang, 3
cm breed en je kijkt er ruim 1
cm in.
 (foto
links)
Dit moet nu uit zichzelf van
binnenuit helen en ik heb een
desinfecterende honingzalf
meegekregen. De DA heeft dat er
vanmorgen al een keer ingedaan.
De wond deed denk ik behoorlijk
pijn want hij begon te rennen en
te piepen en als een gek te
likken aan die wond. Een heel
eng gezicht. De wond is
inmiddels ook felrood gekleurd.
We hebben de DA gelijk weer
gebeld en die gelooft niet dat
het een allergische reactie kan
zijn omdat het een natuurlijke
zalf is.
Ik heb hem een pilletje gegeven
om hem rustig te krijgen en hij
ligt gelukkig al bijna de hele
middag en avond te slapen. Net
heb ik de zalf er nog een keer
ingedaan en wonder boven wonder
ging dat heel makkelijk. Hij
bleef gewoon doorslapen. :-)
Zijn poot op zich gaat wel
steeds beter en we mogen weer
gaan opbouwen met lopen maar ik
blijf toch wel bang voor een
infectie aan die wond als dat zo
doorgaat.
4 maart: Vannacht is de
linkerkram uitgescheurd.
De wond is nu zo ontzettend
groot en de andere krammen staan
behoorlijk onder spanning. Ik denk
dat die er ook niet lang meer
over doen om eruit te scheuren.
Vanavond hebben we toch maar
weer een afspraak bij de DA
gemaakt. Hij zegt wel dat het
van binnenuit dicht moet groeien
en we het niet mogen afdekken
maar zo durf ik toch echt de
straat niet meer op en het
infectiegevaar is naar mijn idee
ook levensgroot. Bo is er ook
behoorlijk beroerd van en
regelmatig plak ik er toch maar
een steriele gaasje op. Dan
heeft hij ook niet de neiging
eraan te gaan zitten of wild te
worden.
---
We zijn net terug van de DA en
morgen moet hij dus weer onder
het mes. De wond is te groot om
zo te helen en ze gaan de randen
openmaken en opnieuw hechten.
Om half 11 moeten we hem
brengen.
5 maart: Vanmorgen hebben
we Bo afgeleverd bij de DA om de
wond te sluiten. Na nog geen uur
later werden we gebeld met het
bericht dat we hem konden halen.
Behalve de losse kram
verwijderen en de wond
schoongemaakt, is er verder
niets aan gedaan. Het risico van
infectie bij het schoonschrappen
en opnieuw hechten, schijnt véél
groter te zijn dan hem zo te
laten helen van binnenuit. Het
spierweefsel was al goed
hersteld en de wond is verder
niet ontstoken. Mede omdat hij
ook al begint in te drogen,
laten ze hem toch zoals hij nu
is.
Het kan wel een aantal weken of
zelfs langer gaan duren voor hij
helemaal dicht is maar in de
tussentijd mogen we wel gewoon
naar buiten ermee en met Bo het
wandelschema weer oppakken. Hij
mag er verder ook zelf aan
likken en 2 maal daags moet ik
de honingzalf erin smeren. (wat
hij dus helemáál niet leuk vind)
Woensdag 12 maart moeten we
terug voor wondcontrole.
6 maart: Ja fijn,
vanmorgen vloog er dus weer een
kram los aan 1 kant en de
laatste houd het zo te zien ook
niet lang meer. Er hangt nu ook
een inwendige hechtdraad naar
buiten. Wat een zenuwentoestand
zeg. En Bo is zo bang. Als je
alleen al naar de wond kijkt en
hij heeft het in de gaten,
kruipt hij helemaal weg. De zalf
laat ik er dus maar inlopen als
hij slaapt. Daar merkt hij niets
van en heeft het tijd genoeg om
in te trekken.
11 maart: De
laatste kram is er 7 maart ook
uitgevallen en de wond was
helemaal opengescheurd. Wonder
boven wonder zie je hem toch per
dag genezen van binnenuit en
wordt hij steeds minder diep.
Hij is goed doorbloed en schoon.
Als dat zo blijft, gaan we
morgen niet op controle bij de
DA. Het risico op uitglijden in
de wachtkamer is groot en alleen
het gezicht van de DA wordt hij
toch niet beter van.
De laatste paar dagen piept hij
een beetje bij het opstaan en
loopt wat moeilijker. Verder is
hij weer vrolijk aan het worden
en staat als eerste bij de deur
als we gaan lopen. Ik ben wel
voorzichtiger met hem dan de
eerste keer want hij is een stuk
zwakker op zijn poten. Kortere
stukjes lopen en verder nog
zoveel mogelijk rusten maar dat
laatste wordt weer behoorlijk
lastig omdat hij zich beter gaat
voelen. :-)
18 maart: De
laatste week is Bo toch een
beetje pieperig gebleven bij het
opstaan. Gisteren hebben we hem
niet gehoord. We zijn het
weekend 2 keer een kort stukje
naar het bos geweest en hij vond
het heerlijk om weer eens flink
te snuffelen en andere honden te
zien.
De wond is nog geen cm diep meer
en ziet er heel mooi en goed
doorbloed uit. Iedere dag zie je
dat nu bijtrekken.
Ik loop 5 keer per dag ongeveer
10 min. tot een kwartiertje met
hem en de rest van de wandeling
mag hij snuffelen. Volgens
schema zou hij nu maximaal 5
maal daags 20 min. mogen lopen
maar dat haalt hij nog niet.
25 Maart: Yess, de laatste
controle hebben we vanmorgen
gehad. De platen zitten goed
vast en hij heeft helemaal geen
pijn bij het onderzoek gehad.
Vanaf nu zijn er niet zo heel
veel regels meer. Hoofdzakelijk
spieren opbouwen. Hij mag lopen
zo ver hij kan. Dit moeten we
zelf een beetje inschatten van
wat hem gaat lukken en wat nog
niet. Tot nu toe heeft hij al 2
dagen achtereen een paar keer
een half uur achter elkaar
gelopen zonder stijf te zijn
achteraf, of moeite te hebben met
opstaan.
Hij mag ook los van de lijn (wat
we al een tijdje deden) en wat
meer vrijheid in bewegen.
De wond staat een beetje stil
wat genezing betreft maar de DA
was daar ook heel tevreden over.
Zijn voorpoten laten we
voorlopig voor wat ze zijn. Héél
af en toe mankt hij er wel eens
op maar ze zijn de laatste weken
ook wel extreem overbelast. Hij
moet nu eerst maar eens lekker
opknappen en een beetje gaan
genieten van zijn leventje.
1 juli:
Even een update van de afgelopen
paar maanden.
In april hebben we Boda moeten
laten castreren. Doordat zijn
heupen zo'n stuk smaller zijn
geworden, kwam zijn "handeltje"
in de verdrukking. Het werd rood
en ging opzetten. Hij likte er
ook regelmatig aan en in zijn
liesen begonnen al smetplekjes
te ontstaan. In overleg met de
DA hebben we toen besloten hem
op korte termijn te laten
castreren. Dat is 21 april jl.
gebeurd. De operatie heeft hij
weinig last van gehad maar het
heeft bijna 14 dagen geduurd
voor de narcose goed uitgewerkt
was. Het was in een paar maanden
tijd al de 5de narcose, dus niet
zo verwonderlijk dat dat zijn
tijd nodig had.
Inmiddels is alles alweer een
paar maanden achter de rug en
het gaat uitstekend met Bo. Hij
doet bijna alles weer, alleen
het stoeien met grote honden
voorkomen we nog een beetje. Hij
rent en speelt weer in het bos
en heeft nergens last van
naderhand. Hij springt weer over
een obstakel heen en staat met
het grootste gemak op zijn
achterpoten. Alleen het gewone
lopen aan de lijn is nog
vermoeiend voor hem. Na een
kwartiertje begint hij dan met
zijn linker achterpoot een
beetje te slepen. Als hij
losloopt, houd hij het heel lang
vol. Nadien is hij dan wel
behoorlijk moe en zie je hem een
paar uur niet meer.
Ik ben op training gegaan met
hem en woensdag over een week
heeft hij zijn eerste examen.
Volgende week gaan we voor het
eerst naar de apporteersport en
tot nu toe vind hij alles weer
een feestje.
In het begin van de operatietijd
hebben we wel eens gedacht "waar
zijn we aan begonnen" maar nu we
erop terugkijken, is het het
dubbel en dwars waard geweest
allemaal.
Zijn voorpoten lijkt hij verder
geen last van te hebben en die
laten we dan ook niet nakijken.
Hij is jong en we gaan niet
lopen zoeken. Zouden zijn
voorpoten alsnog opspelen, is
het vroeg genoeg om hierover te
beslissen.
Hij heeft een speciaal loopje
over zich gehouden en dat zal
nooit helemaal bijtrekken, maar
als dat nog het ergste is wat
hij aan het hele avontuur heeft
over gehouden, heeft niemand
iets te klagen. :-)
.
Klik
op een foto voor een vergroting.
Gebruik de Knop "Vorige" in je
browser om terug te keren.
Rikky is zijn beste vriendje en
die heeft hem wel regelmatig
bezig gehouden.
En zo ziet hij er nu uit zonder
hechtingen.
Nog even snel een plasje in de
tuin.
En hier is hij best nog wel een
beetje zielig.
Op zijn achterpoten een stok uit
de bak halen.
Hij is zoals je op deze foto
kunt zien, heel lang kaal
gebleven. Ik ben begonnen met
het masseren met een
nagelborsteltje met babyolie en
binnen een week zag je de vacht
terugkomen. Nu is er bijna niets
meer van te zien. (1 juli)
7 oktober 2011.
Helaas is Boda toch 19 mei 2011
geopereerd aan LPC in beide
ellebogen. Dit zijn losse
botschilfertjes die tussen de
elleboog-gewrichten zitten en
pijnlijk worden.
De afgelopen jaren heeft hij van
het manklopen geen last meer
gehad tot ongeveer begin van dit
jaar. Hij begon s'avonds stijver
te worden en ging maken op zijn
linker voorpoot. Niet altijd
maar het kwam wel met regelmaat
voor. We hebben foto's laten
maken en daaruit bleek dat er in
beide ellebogen flinke artrose
zit. We hebben medicijnen
meegekregen en dat was halen en
brengen. Een Rottweiler is
ontzettend hard voor zichzelf en
zal niet snel laten merken als
hij pijn heeft.
Ik ben op internet gaan zoeken
en kwam steeds weer tegen dat er
in 9 van de 10 gevallen een
oorzaak moet zijn voor de
ontwikkeling van artrose.
Na een gesprek met de
behandelend DA is er toen
besloten om een kijkoperatie te
doen om te zien of er
botsplinters in zijn gewrichten
zaten wat de mankheid en artrose
zou veroorzaken. Deze waren op
de foto's nl. niet te zien dus
het risico dat het voor niets
zou zijn, zat er wel een beetje
in. Maar goed, een hond van net
4 jaar met altijd pijn, is ook
niet wat je wilt voor hem.
19 Mei 2011 hebben
we Bo weggebracht en we mochten
hem aan het eind van de middag
weer ophalen.
Hij is aan beide poten tegelijk
geopereerd. Links zijn er een
aantal schilfers uitgehaald en
rechts 1 grotere die tussen het
gewricht vastzat en bij iedere
stap ging schuren en al een
groef aan het maken was. Dit
doet natuurlijk pijn en geeft
een flinke irritatie met als
gevolg artrose.
De operatie is prima verlopen
maar daarná viel het niet mee.
Beide poten tegelijk waar hij
bijna niet op kon lopen. Hij
heeft geen grote wonden. 2
kleine gaatjes met een
hechtinkje in allebei zijn poten
net onder de elleboog.
De eerste 2 dagen kon hij met
pijn en moeite hooguit 2 keer
per dag aan de overkant van de
weg even zijn behoefte doen en
dat was alles. Verder was hij
erg zielig en had er behoorlijk
last van.
1 juni: De
afgelopen 14 dagen zijn niet zo
heel fijn verlopen. Het lopen
valt erg tegen. Boda wil wel
steeds mee als ik met de andere
hond wegga maar dat kan nog
niet. Je laat hem dan zo zielig
achter en je merkt ook dat hij
behoorlijk down wordt. Het lopen
is ook nog niet alles wat je
ervan zou verwachten en al met
al vind ik het een zwaardere
klus voor hem dan de HD
operatie. Daar was hij vrij snel
overheen maar nu sleept het toch
langer aan naar mijn idee.
We zijn vandaag voor controle
bij de DA geweest en die was wel
tevreden over het geheel. De
operatie zelf is goed gelukt
maar hoe goed hij op zal
knappen, ligt voor het grootste
gedeelte aan de ontwikkeling van
de artrose die er zit en niet
meer zal verdwijnen.
1 juli: We zijn de
afgelopen maand heel rustig aan
het opbouwen met lopen. Ongeveer
het schema wat we hebben
aangehouden met de HD maar het
gaat niet erg gesmeerd nog. Hij
blijft houterig lopen en heeft
weinig uithoudingsvermogen meer.
Hij had na de operatie Metacam
voorgeschreven gekregen maar
daar blijkt hij niet tegen te
kunnen. Hij zit nu op 2 Rymadil
tabletten per dag en afbouwen
zit er nog niet in want dan
wordt het manken gelijk erger.
Soms vragen we ons wel eens af
of we er goed aan gedaan hebben
en of het allemaal niet voor
niets is geweest. :-(
25 augustus:
Afgelopen maanden zijn weer
redelijk snel voorbij gevlogen.
Boda heeft al een aantal weken 1
Rymadil per dag. Gaan we
minderen gaat hij manken. Deze
onderhoudsdosis mag hij blijven
gebruiken zolang hij dat nodig
heeft.
Hij begon weer net als de vorige
keer, geestelijk erg af te
stompen en we zijn dan ook zodra
het een beetje kon, hele
korte stukjes lopen in gaan
lassen en in het weekend een
rondje bos. Wel nog de eerste
paar weken aan de lijn deze keer
want hij was minder fit dan na
de HD operaties.
Sinds een week of 3 laten we hem
weer in beperkte mate zijn gang
gaan in het bos en dat werkt wel
goed. Zijn conditie is niet veel
meer en daar moet aan gewerkt
worden maar voorlopig is hij
weer vrolijk en zo te zien ook
lekker pijnvrij. Je merkt sinds
kort dat hij ook niet meer zo
nadenkt hoe hij zijn poten
neerzet. Het gaat allemaal weer
wat soepeler dan in het begin en
dat is ook een goed teken
natuurlijk.
Volgende maand wil ik hem ook
weer meenemen naar de
jachttraining. Daar moet hij wel
af en toe een beetje rennen maar
dat kunnen we aanpassen als het
nodig zou zijn.
7 oktober: Bo is
weer aardig over de ellende van
zijn operatie heen. Het trainen
gaan goed en sommige dingen
passen we een beetje aan. Niet
springen en geen hoge
waterkanten en dat soort zaken.
Hij gaat weer helemaal uit zijn
bolletje als we op het veld
staan. Hij is wel nog snel moe
en met echte lange wandelingen
neem ik hem (nog) niet mee maar
op zich gaat het weer heel
lekker met hem gelukkig.
Een recente foto van
volgt snel. |
-
